Ο Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας θεραπεύει δαιμονισμένη στον Καναδά & έπειτα εκείνη του ζητάει να εξομολογηθεί

http://arizonaofmyheart.wordpress.com

ARIZONA OF MY HEART

arizona ffd

Ο Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας

θεραπεύει δαιμονισμένη στον Καναδά & έπειτα εκείνη του ζητάει

να εξομολογηθεί

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας:

“Είχα πάει στον Καναδά και εκεί μίλησα στην Ελληνική ομογένεια, για τον διάβολο, για το πώς μάς ξεγελά και μάς υποσκελίζει στην αμαρτία. Όταν τελείωσα την ομιλία και έφευγε ό κόσμος από το χώρο όπου έγινε ή ομιλία, ξαφνικά άρχισε να γίνεται ένας μεγάλος σαματάς. Ήρθαν κάποιες κυρίες τότε και με ενημέρωσαν ότι κάποια μεγαλοκυρία είχε δαιμονιστεί. Φώναζε και ούρλιαζε ή δαιμονισμένη λέγοντας λόγια για μένα:

Με φανέρωσε αυτός ό άνθρωπος, με έβγαλε στη φόρα. Τί γυρεύει εδώ στον Καναδά; Ήρθε να πάρει τούς δικούς μου, τούς οποίους είχα καλά δεμένους. Θα του κάνω κακό και θα τον εκδικηθώ και πολλά άλλα παρόμοια έλεγε ή δαιμονισμένη.

Την μετέφεραν σέ ένα δωμάτιο. Και μόλις λίγο ηρέμησε, πήγα και την συνάντησα. Είχε κλειστά τα μάτια και έτρεμε σαν το ψάρι. Κατά το χρέος μου άνοιξα το Ευχολόγιο, φόρεσα το πετραχήλι μου και της διάβασα τις ευχές του Μεγάλου Βασιλείου και όταν τελείωσα, άνοιξε τα μάτια, σταμάτησε να τρέμει και με λέει:

Πάτερ, θέλω να εξομολογηθώ! Πράγματι την εξομολόγησα. Ή κοπέλα αυτή είχε δαιμόνιο για πολλά χρόνια, αλλά δεν είχε εκδηλωθεί μέσα της. Κοινωνούσε, εκκλησιαζόταν κανονικά, αλλά δεν γνώριζε oτι ήταν δαιμονισμένη.

Με αφορμή όμως εκείνη την ομιλία πού είχα κάνει εκδηλώθηκε το δαιμόνιο πού είχε.
Πολλοί πού ήταν παρόντες στο σκηνικό με την δαιμονισμένη, ωφελήθηκαν πολύ και άνθρωποι πού δεν πίστευαν στα δαιμόνια και στον διάβολο, πίστεψαν στην ύπαρξη των πονηρών πνευμάτων από το περιστατικό αυτό.

Το περιστατικό απλώθηκε πολύ γρήγορα στην ευρύτερη περιοχή και με πήραν τηλέφωνο και από τις Η.Π.Α να πάω και εκεί στην ομογένεια να τούς μιλήσω και να τούς εξομολογήσω. Έτσι με τη Χάρη του Θεού πήγα και σέ εκείνους τούς ανθρώπους και βοηθήθηκαν και εκείνοι”.

Πηγή:

Ο Θεός Είναι Μαζί μας, Εμείς Είμαστε Μαζί Του;

εκδ. Ορθόδοξη Κυψέλη

Θεσσαλονίκη 2015

Sherie Mercier, USA: Called To Orthodoxy ╰⊰¸¸.•¨* A former Pentecostal minister and Independent Old Catholic Priest’s conversion story to the Orthodox faith

https://usaofmyheart.wordpress.com

USA OF MY HEART

mitchigan usa ss.jpg

Michigan, USA

10869349_10152673175011301_4717732385042277566_o-1024x460.jpg

Called To Orthodoxy

╰⊰¸¸.•¨*

A former Pentecostal minister and Independent Old Catholic Priest’s conversion story to the Orthodox faith

by

Sherie Mercier, Michigan, USA

Where do I begin? I was born and raised in St. Joseph, Michigan, on the shores of SW Lake Michigan – across the lake from Chicago, 61 years ago. My parents were not very religious, in fact, they attended a Methodist church in my hometown. The pastor was a medical doctor and eventually left the active ministry and set up shop as a General Family practitioner. My parents stopped attending church and after that I never remember them ever stepping into a church at all, even to this day. My mother is deceased but my father is still alive and I have never seen him enter a church.

So, eventually, around the age of 7 or so, I went to a Baptist church with my neighbors and continued to do so until my teenage years. I then set out to check different denominations, usually joining them, then leaving because something didn’t “feel right”. Of course, our home town had a huge Roman Catholic following, plus my maternal grandmother had been Roman Catholic herself.

I remember seeing statues of Mary and crucifixes. Our public school in that day followed the Roman Catholic system of meatless Fridays, usually fish sticks or mac and cheese. So, I became interested in the Roman Catholic faith. But it was not to be at all until years later.

I graduated high school, enlisted in the US Army, did a short stint and then married my first husband in Scotland. We settled back in Michigan but only for the summer of 1974, then moved to Arizona. I again, searched and wanted to be Roman Catholic, but my husband was adamant against it. So, I chose the next best thing, the Episcopal church, back then it wasn’t as liberal as it is now. It was the Liturgy that always attracted me to these types of churches. Protestant churches lack any “real” liturgy, rather their services are typified by an opening song(s), prayer, more songs, another prayer, offering and finally – “drum roll please” – the sermon, the main stay.

Of course, we are to learn and be taught but these churches continue to make the “sermon” the most important part of the service each Sunday. Yet, to keep the peace, I did exactly that, attending one Protestant church after another. I was lacking though on the inside, my heart longed for the proper worship to be given to God. Another caveat to all of this is that I am a musician, I play multiple instruments and sing, so churches would ask me to help lead music on Sundays.
After jumping from church to church, I would sneak occasionally during the week to the local Roman Catholic parish near where we lived. My husband was at work and didn’t know. I longed to be Roman Catholic and felt one day this would happen.

In 1983, after the birth of my youngest child, I was attending an Assembly of God church in Phoenix. I loved the people there and the worship was good. One Sunday, the regular pianist was not in attendance and I knew the piece the choir was going to “perform”, so I stepped in and led at the piano. The church eventually asked me to do the music regularly. Then one Sunday, I was supposed to do a special number for the evening service but was pulled aside by the music director and told in no uncertain terms that if I didn’t graduate from the AG college in Springfield, Missouri, I couldn’t even sing on a Sunday evening. My feelings were greatly hurt and I said that’s it. I left that church, then started sneaking to Mass on Sunday mornings behind my husband’s back for a while. Then one day I found a position working at a Bible Christian church, playing the piano again. I loved this church also and the people but disappointment struck in that the pastor left his wife and 3 children for another woman.

That did it!! I called a parish that was on my way to work (by this time, I was working full time) and spoke to the associate priest there. We met once a week for 5 months and at Easter in 1986, I was received into the Roman Catholic church. Again, because of musical background, I was soon cantoring at the parish weekly. I loved the liturgy and asked to help different parishes in the diocese. At one point, I was asked to assist with a Byzantine Uniate parish. This was it! The beauty of the Divine Liturgy had captured me. It was totally different than what I was seeing in the Western Rite. But things did not let me stay there as I ended up with other obligations at other parishes in the diocese.

In 1989, after 15 years of marriage, my ex-husband left the country and moved back to Scotland with our 2 sons and I was left to raise my 3 girls. I remained a Roman Catholic and continued to work in several parishes over the years. Then in 1997, while my husband, Mark (a cradle Catholic) and I were at a parish, I made an abrupt decision after something a priest had said. I left the RC church for the next 9 years. I began studying and eventually became a licensed Pentecostal Church of God out of Joplin, Missouri minister. I left that denomination as the rules were too stringent and it cost too much money. Besides your regular tithes and offerings to the church, you also had to “pay” for your credentials, which became costly. I applied for independent credentials from a non-denominational ministry and became a pastor for a small local congregation. After a few years, I was called back to the Roman Catholic church, but not for long. Yet, it was when I was called back to the RC church, I began to truly study the early Church Fathers, the Eucharist and other “Catholic” teachings.

I would discover the “Independent Old Catholic Movement” in 2008. The beauty of Roman Catholicism without having to answer to Rome. In fact, one of the things that drew me to this movement was that a lot of them ordained women. I always had felt a calling on my life and thought I had fulfilled it in being a Pentecostal/non-denominational minister. In 2009, I joined a group called, O.SS.T. – the Order of the most Holy Mother Theotokos. I had never really heard Mary addressed as the Theotokos except in the council of Ephesus when this was declared. Eventually the archbishop of the group asked me to take seminary studies and in August of 2011, I was ordained a deacon and on June 1, 2012, ordained a priest.

In my studies, I had to write a paper on the differences and similarities between the Anglican, Roman Catholic, Orthodox and Old Catholic Churches. Our liturgies did not follow the RC but rather were a mixture of all 4 of the above. When I was ordained, someone gave me a beautiful icon of the Theotokos, which I still have. I also had purchased a couple of icons and a pocket icon of Christ the Pantocrator and Our Lady of Kazan. I still have those also after all these years. One of the people who helped concelebrate my ordination gave me a book on the Grand Duchess Elizabeth of Russia, New Martyr of the Communist Yoke. I read the book and then put it aside for a long time.

Over the next several years, I served on and off as a supply priest, tried to have a local parish to work at but with no success. In hindsight, I know I should have never been a priest and that is probably why I failed to fulfill my calling. At one point, I was working as supply priest for an Episcopal congregation in Northern Arizona but then the proverbial “rug” was pulled out from underneath me. I know why, I wasn’t “liberal” enough for them and that’s all good and well. I made some very nice friends there and stay in touch with them.

Fast forward to July 2016 and I am at a crossroad. I was doing some cleaning and came across the book I mentioned above regarding St. Elizabeth the New Martyr. I was led to read it and I had “liked” several Facebook pages on the Orthodox faith and teachings. One I tuned into was from St. Michael’s Orthodox Church in Geneva, New York and a man named Steve Tobey. He does a daily video called, “The Gospel Minute” and I was hooked. I had looked up several Orthodox parishes and one was in Prescott – St. George’s – but I could not get a response.

I need to digress here for a moment, due to some medical issues, I lost my foot and ankle back in 2011 and wear a prosthesis. The problem is that they tear up your pants and skirts terribly. So, I was looking to see if it would be okay if I attended Great Vespers or Divine Liturgy in slacks – I always wear black and dress very modestly.

frisby.png
Fr. Thomas Frisby

I kept trying St. George’s to no avail and then in August, someone gave me the email address to Fr. Thomas Frisby from Exaltation of the Holy Cross parish in Phoenix, Arizona. I contacted him and then we set up a dinner with him and his wife, Laurel with my husband and me. We did so and I gave Father Thomas some background of above and asked plenty of questions. Due to my schedule at the time, it was several more weeks before I began to attend Divine Liturgy. My first service was on Sunday, September 25, 2016 and all I can say was, “This is where God wants me to be for the rest of my life.” At the end of coffee hour and a wonderful book study, “On the Incarnation” by St. Athanasius, I asked Fr. Thomas if I could become a catechumen. He did not hesitate and so I did the following Sunday before Divine Liturgy. BTW, my birthday is the feast day of St. Athanasius (May 2).

I also told all my friends via Facebook that this was what I was doing. Some were shocked, I told them if they wanted to, they could unfriend me. I had a lot of Protestant friends at the time and wasn’t sure how they would react. Some have stayed my friend, some haven’t.

Finally, in November, Fr. Thomas said I would be received into the Church on the forefeast of the Theophany, January 5, 2017. My husband Mark came with me and I can’t say how moved I was to be brought into the Orthodox faith. I wrote of my experience in four blogs that were published to Facebook also. Even though my husband for now has no desire to convert, he supports me in being Orthodox and he does attend Divine Liturgy with me on occasion. My parish family is very welcoming to him as well as they were to and still are to me.

A side note – as a veteran, I currently belong to the American Legion, a veteran’s service organization. I was considered for Department Commander for the 2017-2018 year. I was handed a month ago, the schedule I would have to adhere to for that year. What I discovered was that I would be gone too many Sundays, away from Divine Liturgy and the Eucharist. This was an easy choice as there was no way I would miss intentionally almost 1/3 of the year to be the commander. I posted on Facebook as well as an email went out to all the posts in the Department (over 130) and the reason why I would not be running. The overwhelming responses (all positive) that I was taking a stand for my Faith proves to me that this is where God wanted me to be.

It also has been a witnessing tool to the Orthodox Faith and people are now asking me about what we believe and there is even interest in some of them coming to my parish.

For those of you women who think that you have a calling on your life to be a minister, priest, or other clergy, it isn’t necessary. I wish I would have found the Orthodox Faith – the TRUE faith – years ago. I probably would have never been a minister or priest. Do I miss what I did? No! I am fulfilled as a woman in the Orthodox faith. We have a place in the Church that is rich and Christ truly loves each of us.

I am writing this just days before the start of Great Lent and praying that I will continue to draw closer to Jesus Christ in the time. My journey is continuing and I thank God for the Orthodox Church and for my parish, Exaltation of the Holy Cross as well as Fr. Thomas and Laurel Frisby.

Video: Το Ευαγγέλιο που μάτωσε στην Arizona των ΗΠΑ & η ανάπηρη που περπάτησε

http://arizonaofmyheart.wordpress.com

ARIZONA OF MY HEART

K5_09_Frank_Krahmer_Regenbogen_ueber_dem_Two_Medicine_Lake_800

Το Ευαγγέλιο που μάτωσε στην Arizona των ΗΠΑ

& η ανάπηρη που περπάτησε

CHRIST: THE STANDARD OF ALL PEOPLE – THE ORTHODOXY IN THE HEART OF NATIVE AMERICANS

https://usaofmyheart.wordpress.com

http://nativeamericansmetorthodoxy.wordpress.com

http://americaofmyheart.woordpress.com

USA OF MY HEART

NATIVE AMERICANS MET ORTHODOXY

AMERICA OF MY HEART

image.jpeg

giatior80d2-3

Christ: The Standard of all people

╰⊰¸¸.•¨*​

The Orthodoxy in the heart of Νative Americans

Π. ΠΗΤΕΡ ΧΙΡΣ (FR. PETER HEERS), ΗΠΑ: ΠΩΣ ΕΓΙΝΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ – ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟ & ΤΟΝ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

https://usaofmyheart.wordpress.com

http://arizonaofmyheart.wordpress.com

http://orthodoxyislove.wordpress.com

USA OF MY HEART

ARIZONA OF MY HEART

ORTHODOXY IS LOVE

7f81b6afc0cfb4141b28bc3a573274f7

π. Πήτερ Χιρς (Fr. Peter Heers), ΗΠΑ: Πως έγινα Ορθόδοξος

Από τον Προτεσταντισμό & τον Ρωμαιοκαθολικισμό στην Ορθοδοξία

ΤΟ GRAND CANYON ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ – Π. ΕΦΡΑΙΜ ΤΗΣ ΑΡΙΖΟΝΑΣ, ΗΠΑ

https://usaofmyheart.wordpress.com

http://arizonaofmyheart.wordpress.com

ARIZONA OF MY HEART

USA OF MY HEART

528aa5e3a05b79d7bd09eba3df738541images-3

 Τα Μοναστήρια του π. Εφραίμ Φιλοθεΐτη στην Αμερική

images-2

Το Grand Canyon της Ορθοδοξίας

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

Τούτο το καλοκαίρι είχα την ευκαιρία και τη χαρά, λόγω του ότι ο γιος μου Ιωάννης πήρε τον τίτλο του Διδάκτορα Πολιτικού Μηχανικού από το Πανεπιστήμιο του Άκρον του Οχάιο των ΗΠΑ, να επισκεφθώ μαζί με τη σύζυγό μου τις ΗΠΑ και τον ΚΑΝΑΔΑ από 18/6/2009 μέχρι τις 18/8/2009. Παράλληλα όμως, όπως πολύ επιθυμούσα, επισκέφθηκα ως προσκυνητής μερικά Ελληνικά Ορθόδοξα μοναστήρια, τα οποία ίδρυσε ο ιερομόναχος Γέροντας π. ΕΦΡΑΙΜ, 83 ετών σήμερα, πρώην Ηγούμενος της Ι.Μ. Φιλοθέου του Αγίου Όρους.

Πρώτα επισκέφθηκα το μοναστήρι του Αγ. Αντωνίου το οποίο και ίδρυσε πρώτο στην Αριζόνα περιοχή Φλόρανς, ανάμεσα στην πόλη Φοίνιξ και Τούσον, στην έρημο μέσα, όπου και διαμένει ο πολύ σεβαστός και αγαπητός σε όλο τον κόσμο Γέροντας Εφραίμ. Σαν προσκυνητής επισκέπτης, έμεινα κατάπληκτος θαυμάζοντας και καμαρώνοντας τα Θεάρεστα έργα του, αλλά προπαντός την βαθειά πνευματική τους ζωή και τα αναρίθμητα θαύματα που συνεχώς επιτελούνται. Το χαμογελαστό πάντα πρόσωπό του, η παιδική του αγνότητα, τα λαμπερά του μάτια, λάμπουν και ακτινοβολούν αγάπη, άπειρη καλοσύνη και αγιότητα! Η καλή του φήμη έχει διαδοθεί και απλωθεί σε όλη την Αμερική και στον Καναδά και όλος ο κόσμος τρέχει σ’αυτόν για να εξομολογηθεί, να τον συμβουλευτεί και να του καταθέσει τα προβλήματά του, για να του δώσει λύσεις! Είναι ένας άλλος π. Παίσιος και π. Πορφύριος!

Unknown

Το μοναστήρι αυτό του Αγ. Αντωνίου και Αγ. Νεκταρίου ευρίσκεται μέσα στην έρημο της Αριζόνας, με θερμοκρασίες που φθάνουν τους 40-45 βαθμούς κελσίου το καλοκαίρι, όπου επιβιώνουν μόνο κάκτοι διαφόρων ειδών, οι οποίοι είναι διατηρητέοι και προστατεύονται από την πολιτεία σαν εθνικό δένδρο. Μερικοί μάλιστα είναι εχθρικοί, προς τον άνθρωπο, διότι μόλις τους πλησιάσει κάποιος του πετούν τα βέλη τους, τις βελόνες τους, και καρφώνουν στο σώμα του. Μέσα λοιπόν σ’αυτή την έρημο ορθώνεται αυτό το αξιοθαύμαστο μοναστήρι του Αγ. Αντωνίου, μια Όαση πραγματική που σκιάζει, δροσίζει, ξεδιψάζει, αναπαύει, στολίζει και ευωδιάζει, όλη τη γύρω περιοχή, με τα 2000 είδη λουλουδιών και πανύψηλων δένδρων, αλλά προπαντός είναι μια ΟΑΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ με το Γέροντα Εφραίμ να παρηγορεί, να ειρηνεύει, να γαληνεύει, να αναπαύει και να θεραπεύει τις αρρώστιες στις απογοητευμένες, ταραγμένες και πονεμένες καρδιές των συνανθρώπων μας!

Καθημερινά υπάρχει μια ουρά από κόσμο που περιμένει εναγωνίως να τον δει, να του μιλήσει και να πάρει την ευχή του και την ευλογία του! Η έρημος έχει μετατραπεί πράγματι σε ένα “Νοσοκομείο” που θεραπεύει τις πληγωμένες καρδιές των συνανθρώπων μας και τις οδηγεί στο Θείο και στη σωτηρία!

Το 1995 ξεκίνησε ο Γέροντας Εφραίμ θαυματουργικά την ίδρυση και κατασκευή αυτού του μοναστηριού του Αγ. Αντωνίου σε πολύ αντίξοες και εχθρικές συνθήκες του περιβάλλοντος, χωρίς νερό, χωρίς δρόμο και ηλεκτρισμό και προπαντός με την παρουσία άγριων ζώων αρπακτικών και δηλητηριωδών φιδιών! Πολλοί απορούσαν και του έλεγαν “μα, Γέροντα, τι πας να κάνεις εδώ μέσα;”… Ο τόπος ίδρυσης του μοναστηριού στη μέση της άγριας και αφιλόξενης ερήμου όμως, του υποδείχθηκε άνωθεν κατά θαυματουργικό τρόπο από τον Άγ. Αντώνιο! Πράγματι, πολλοί άνθρωποι της περιοχής άκουγαν να κτυπούν καμπάνες κάθε απόγευμα εκεί, πράγμα που διαπίστωσε και ο ίδιος ο Γέροντας, ενώ ορθολογικά δεν δικαιολογείτο κάτι τέτοιο σε εκείνη την περιοχή! Επίσης κατά θαυματουργικό τρόπο ο Αγ. Αντώνιος, ο καθηγητής της ερήμου, του υπέδειξε το μέρος που υπήρχε το πολύτιμο νερό στην έρημο και από βάθος 980 μέτρων αντλεί τώρα 300 λίτρα πόσιμο νερό το δευτερόλεπτο! Με αυτή τη μεγάλη ποσότητα και ποιότητα του νερού, φύτεψε 3000 ελαιόδενδρα, αμπέλια κρεβατίνες, πορτοκαλιές, λεμονιές, γκρέιπ φρούτ, οπωροφόρα δένδρα, συκιές , φοίνικες και θερμοκήπια με όλα τα λαχανικά, ντομάτες, αγγούρια, μελιτζάνες, κολοκύθια, φράουλες κ.λ.π., πεύκα, κυπαρίσσια και πάρα πολλά είδη ποικιλόχρωμων λουλουδιών που όλα μαζί ευωδιάζουν την περιοχή και τα οποία φυσικά ποτίζονται αυτομάτως 2 φορές την ημέρα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, λόγω της πολλής ζέστης.

Το μοναστήρι είναι ανδρικό και λειτουργεί με 45 μοναχούς, με ηγούμενο τον π. Παΐσιο προερχόμενο από το Άγ. Όρος, οι οποίοι δουλεύουν σκληρά και αδιάκοπα, αφενός να περιποιούνται τους κήπους και τα χιλιάδες δένδρα, αφετέρου να φιλοξενούν τους πολυάριθμους προσκυνητές! Οι μοναχοί είναι από όλες τις φυλές και τα χρώματα, οι οποίοι ασπάσθηκαν την Ορθοδοξία μας, βαπτίσθηκαν Χριστιανοί και τώρα διακονούν και υπηρετούν με ζήλο την εκκλησία μας. Έξω από το μοναστήρι στην έρημο υπάρχουν άγρια ζώα, κογιόκ, πούμα, λιοντάρια, φίδια κροταλίες, κόμπρες, σκίουροι, λαγοί και πέρδικες. Κατά την έναρξη των εργασιών οι κροταλίες και τα άλλα φίδια και ζώα, εμπόδιζαν πολύ επικίνδυνα τους εργάτες, για να καθαρίσουν την περιοχή και να χτίσουν τις εκκλησίες και να φυτέψουν όλα αυτά τα φυτά και λουλούδια, αλλά ο π. Εφραίμ κατά θαυματουργικό τρόπο τα απομάκρυνε από την περιοχή του μοναστηριού και έτσι συνέχισαν το θαυμάσιο έργο τους! Το μοναστήρι έχει τώρα έκταση 2000 στρεμμάτων και το επισκέπτονται καθημερινά πολλοί προσκυνητές που φιλοξενούνται σε ξεχωριστά οικοδομικά συγκροτήματα για τους άνδρες και για τις γυναίκες, σε πολύ ωραία, άνετα και καθαρά δωμάτια. Οι μοναχοί ακολουθούν και εφαρμόζουν επακριβώς τις Βυζαντινές παρακαταθήκες, τις παραδόσεις ,τις ιερές ακολουθίες, τις ολονυχτίες, τις προσευχές και τη ζωή με το ωράριο του Αγ. Όρους και φυσικά στην Ελληνική γλώσσα.

Το μοναστήρι του Αγ. Αντωνίου είναι κοινόβιο με 5 εκκλησίες, του Αγ. Αντωνίου και Αγ. Νεκταρίου, του Αγ.Νικολάου, η οποία είναι πετρόκτιστη πανέμορφη και στολίζει την περιοχή, του Αγ. Σεραφείμ, του Αγ. Δημητρίου, ρωσικού τύπου, και του Αγ. Γεωργίου, τις οποίες θαυμάζει ο προσκυνητής σαν καλλιτεχνήματα. Κοντά στο μοναστήρι πάνω σε ένα λοφίσκο επίσης είναι κτισμένο το πανέμορφο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, όμοιο με τα εκκλησάκια της Σαντορίνης, με χρώματα του μπλε και του άσπρου, που δεσπόζει από ψηλά στην έρημο, με ωραία θέα! Στο Γέροντα Εφραίμ προστρέχουν πολλοί πονεμένοι και άρρωστοι άνθρωποι, οι οποίοι με τη βοήθεια του Γέροντα, με την πίστη τους και με τη χάρη του Θεού θεραπεύονται! Αμέσως οι άνθρωποι παρηγορούνται, γαληνεύουν, ειρηνεύουν ενθαρρύνονται και ελπίζουν στο έλεος του Θεού και η χαρά τους δεν περιγράφεται! Συνεχώς γίνονται πραγματικά σύγχρονα θαύματα! Υπάρχουν αμέτρητες ιστορίες που άρρωστοι άνθρωποι έγιναν τελείως καλά και ευγνωμονούν το Γέροντα και τον έχουν πνευματικό τους πατέρα που τους συμβουλεύει και τους καθοδηγεί στον ουρανόδρομο της σωτηρίας και της Θέωσης!

Unknown-2

π. Εφραίμ Φιλοθεΐτης – Arizona, ΗΠΑ

Συνολικά ο π. Εφραίμ έχει ιδρύσει και λειτουργεί 19 μοναστήρια, τα οποία εποπτεύει, επιβλέπει και καθοδηγεί, εκ των οποίων τα 17 είναι στις Η.Π.Α. και τα 2 είναι στον Καναδά, σε διάφορες π

όλεις και πολιτείες, με σκοπό να τα κάνει 20, όπως στο Άγιο Όρος. Επίσης έχει κατασκευάσει ένα μεγάλο γηροκομείο το οποίο πολύ σύντομα θα περιθάλπει πολλούς ανήμπορους και φτωχούς γέροντες. Τα μοναστήρια είναι τα εξής: δύο στη Florida, δύο στο Texas, δύο στο Chicago, δύο στη νότια Καρολίνα, ένα στη Νέα Υόρκη, ένα στην Ουάσιγκτον, ένα στην Πενσυλβανία, ένα στην Califirnia, ένα στο Ιλινόις, ένα στο Μίτσιγκαν, ένα στο Μόντρεαλ, και ένα στο Τορόντο, αφιερωμένα στο Χριστό, στην Παναγία και σε διαφόρους Αγίους.

Η Ορθοδοξία μας ανθεί, προοδεύει, εξαπλώνεται και θριαμβεύει στη Βόρεια Αμερική, οι δε Ελληνοαμερικάνοι διατηρούν και ακολουθούν με θρησκευτική ευλάβεια την πίστη μας, τα ήθη, τα έθιμά μας και τις παραδόσεις μας, πολύ καλύτερα από εμάς εδώ στην Ελλάδα. Παρακολουθούν δε τα δρώμενα στην πατρίδα και χαίρονται για τα καλά, αλλά πικραίνονται πολύ για τα άσχημα και τα δυσάρεστα. Βοηθούν δε πάρα πολύ το Γέροντα Εφραίμ για τα Θεάρεστα έργα του τα οποία υλοποιεί τόσο για τα υλικά, αλλά προπαντός τον ευχαριστούν και τον ευγνωμονούν για τα πνευματικά του κατορθώματα τα οποία βιώνουν προσωπικά κάθε μέρα!

Στις πόλεις, πολύ συχνά στις θρησκευτικές και εθνικές γιορτές μας, διοργανώνουν πολυήμερα πανηγύρια, φεστιβάλ, στον περίβολο των εκκλησιών, με Ελληνικά φαγητά, σουβλάκια, γύρο, αρνιά στη σούβλα, με ομιλίες, διάφορες εκδηλώσεις με Ελληνικούς χορούς και τραγούδια, γλέντια τρικούβερτα που συμμετέχουν πολλοί Αμερικανοί, οι οποίοι ξετρελαίνονται στα δικά μας φαγητά, στις παραδόσεις μας και στους χορούς μας! Μια φορά επίσης το μήνα η ΑΧΕΠΑ, οργανώνει Ελληνική βραδιά με ομιλίες, δικά μας φαγητά και εκδηλώσεις, όπου συναντιόνται οι Ελληνοαμερικάνοι και ανταλλάσσουν σκέψεις, διάφορα νέα από την Πατρίδα που τόσο πολύ νοσταλγούν… και περνάνε όλοι θαυμάσια! Οι κήποι των μοναστηριών, τα πολύ ωραία και μυρωδάτα λουλούδια, τα σιντριβάνια, οι σταυροί, οι φιάλες, τα κιόσκια, οι πολύχρωμες εκκλησίες με τα έντονα χρώματα όπως στο Αγ. Όρος, τα πανύψηλα δένδρα και οι φοίνικες, τα πεύκα, τα καλλίφωνα πουλιά με το κελάηδημα τους, σου δίδουν την εντύπωση και την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε ένα επίγειο παράδεισο! … σε μια άλλη διάσταση! Το μαγικό είναι ότι μέσα στο μοναστήρι νοιώθεις πολλά και ωραία συναισθήματα, μεγάλο θαυμασμό, χαρά, γαλήνη, ειρήνη, αισιοδοξία, ελπίδα, ανακούφιση και κατάνυξη, μια μαγεία, ενώ τριγύρω και έξω αντιθέτως, υπάρχει η αφιλόξενη ξερή, άγρια και επικίνδυνη έρημος… Αυτό κι αν είναι ένα μεγάλο σύγχρονο θαύμα! Αξίζει κανείς να το επισκεφθεί να ζήσει και να βιώσει και να απολαύσει από κοντά όλα αυτά, αλλά προπαντός να μιλήσει με το σεβαστό «Θείο» Γέροντα!…

images-1

π. Εφραίμ Φιλοθεΐτης – Arizona, ΗΠΑ

Επισκέφθηκα επίσης το γυναικείο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, κοντά στο Σικάγο, με Ηγουμένη τη Γερόντισσα Μελάνη, Ελληνίδα φιλόλογο καθηγήτρια, με μια συνοδεία 23 μοναχών. Εδώ αντιθέτως το μοναστήρι ευρίσκεται μέσα στο δάσος, μέσα στο πράσινο, με λίμνες, με γκαζόν, με παρτέρια λουλουδιών τα οποία ευωδιάζουν και στολίζουν το μοναστήρι. Έχει μια νεόκτιστη ωραιότατη πετρόκτιστη εκκλησία, ένα στολίδι, ένα καλλιτέχνημα αρχιτεκτονικό, βυζαντινού ρυθμού, με 10 τρούλους, πολύ αξιοθαύμαστη και ιδιαιτέρου κάλλους.

Η Γερόντισσα Μελάνη πρωτοστάτησε στην ίδρυση και κατασκευή όλου του μοναστηριού και του περικαλλούς ναού. Το μοναστήρι φιλοξενεί πολλούς προσκυνητές άνδρες και γυναίκες με πολλή αγάπη, με ευγένεια, με γλυκύτητα, πάντα με το χαμόγελο στα χείλη, πρόθυμες να βοηθήσουν τον κάθε προσκυνητή. Η ψαλμωδία της Γερόντισσας σε σαγηνεύει και σε μαγεύει, είναι ένα αηδόνι, που σε ανεβάζει στα Ουράνια και χαίρεσαι να την ακούς, καμαρώνεις και απολαμβάνεις την ψαλμωδία της, λες και βρίσκεσαι στην Ουράνια Βασιλεία μαζί με τους Αγγέλους! Η Γερόντισσα Μελάνη βοηθά πνευματικά όλους τους προσκυνητές και με προσευχή ο άνθρωπος, γαληνεύει, ελπίζει, παρηγορείται και απαλύνει τον πόνο του και παίρνει θάρρος και δύναμη. Είναι πραγματικά μια αγνή χρυσή ψυχούλα, που προσπαθεί να βοηθήσει τον συνάνθρωπο της, σαν τον καλό Σαμαρείτη.

Σε κατακτά με την γλυκύτητα των λόγων της, με το γλυκό της χαμόγελο, με την άπειρη αγάπη της, με την ταπείνωση της και με τις φωτισμένες συμβουλές της! Η Ηγουμένη Μελάνη είναι μια δυναμική Ιεραπόστολος, που κοσμεί, τιμά, ενισχύει, επαυξάνει, εξαπλώνει και διαδίδει με ταχύ ρυθμό την Ορθοδοξία μας!

melanh_

Γερόντισσα Μελάνη

Επισκέφθηκα επίσης κοντά στο Σικάγο το μοναστήρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος Χριστού, κι αυτό κρυμμένο μέσα στο δάσος, μέσα σε μια σπηλιά, πνιγμένο στα πανύψηλα δένδρα και στα μυροβόλα λουλούδια, με Ηγούμενο τον πατέρα Ακάκιο, ο οποίος σε υποδέχεται με τόση καλοσύνη και αγάπη, πάντα χαμογελαστός, πολύ φιλόξενος, ταπεινός και υπηρέτης του πλησίον του. Εφαρμόζει και κάνει πράξη τα λόγια του Ευαγγελίου κατά γράμμα, συμβουλεύει και δίδει ελπίδα και παρηγοριά στον καθένα.

Αργότερα επισκέφθηκα στον Καναδά κοντά στο Μόντρεαλ το μοναστήρι της Παναγίας της Παρηγορήτρας, με Ηγουμένη τη Γερόντισσα Θέκλα. Άλλο ένα θαύμα και εδώ τόσο υλικό όσο και πνευματικό! Το μοναστήρι ευρίσκεται κι αυτό μέσα στο δάσος σε ένα ειδυλλιακό μέρος καταπράσινο, να το χωρίζει ένα ποτάμι στη μέση, όπου ρίχνουν το Σταυρό στα Θεοφάνεια σε ένα κάτασπρο τοπίο από τα χιόνια! Όλα τα μοναστήρια έχουν κάτι το ιδιαίτερο και το χαρακτηριστικό, αλλά όλα είναι συντονισμένα σε ένα σκοπό στην υψηλή πνευματική ζωή , χαρίζοντας στον κόσμο που τα επισκέπτεται, αγάπη, γαλήνη, παρηγοριά, ανακούφιση και θεραπεία σωματική και ψυχική! Είναι οι καλοί Σαμαρείτες που περιθάλπουν τους πληγωμένους συνανθρώπους μας και τους θεραπεύουν και απαλύνουν τον πόνο τους, που τόση ανάγκη έχουμε όλοι στη σημερινή σκοτεινή και ταραγμένη εποχή μας που μας έχει αλλοτριώσει και μας έχει απομακρύνει από τις αιώνιες αλήθειες του Ευαγγελίου μας και των Άγιων πατέρων μας!

Είναι τιμή και δόξα στην Ορθοδοξία μας και πρέπει να είμαστε «υπερήφανοι» με την καλή έννοια, που έχουμε σήμερα τέτοιους πνευματικούς πατέρες, όπως το Γέροντα Εφραίμ την Ηγουμένη Μελάνη, οι οποίοι είναι μπροστάρηδες στους αγώνες και κρατούν ζωντανή την πίστη μας με τα θαύματα τους συνεχίζοντας το Θεάρεστο έργο των μακαριστών Παϊσίου και Πορφυρίου και τόσων άλλων Θεοφόρων Πατέρων! Αυτοί οι ευλογημένοι μοναχοί είναι «σκεύη εκλογής» του Υψίστου, για να εξυψώνουν τον άνθρωπο με τις συμβουλές τους, για μετάνοια, για τον καθαρισμό των αμαρτιών μας, για τη Θεία φώτιση και τελικά στη Θέωση που είναι και ο σκοπός της ζωής μας. Αξίζουν όλοι τους θερμότατα συγχαρητήρια και ευχαριστίες από τα βάθη της καρδιάς μας, διότι υπηρετούν τον πλησίον τους, όπως ο Ιησούς Χριστός και τους ευχόμαστε και προσευχόμαστε ο Ελεήμων και Πανάγαθος Θεός να τους χαρίζει υγεία και μακροημέρευση, για να συνεχίζουν το Θεάρεστο Ιεροαποστολικό έργο τους, για το καλό όλων των ανθρώπων.

Σαν κρητικός εξέφρασα την αγάπη μου, το θαυμασμό μου, την ευγνωμοσύνη μου, τις ευχαριστίες μου, τα συναισθήματα μου, και τις ευχές μου, με μαντινάδες, τις οποίες και τους αφιέρωσα τόσο στο σεβαστό μας Γέροντα Εφραίμ, όσο και στην γλυκύτατη γερόντισσα Μελάνη τις οποίες σας παραθέτω παρακάτω. Το έργο τους είναι ιερό και παράδειγμα προς μίμηση από όλους μας, διότι διαδίδουν την γνήσια Ορθοδοξία μας και βοηθούν τον συνάνθρωπο μας τα μέγιστα! Τους αξίζει ένα μεγάλο ΕΥΓΕ!!…

Arizonitissa

Κυρά Αριζονίτισσα και του Χριστού Μητέρα, 

Συ μας φροντίζεις πάντοτε, τη νύχτα και τη μέρα! 

Ένα από τα θαύματα, είναι στην Αριζόνα, 

την έρημο μετέτρεψες, σε Όαση αιώνια! 

Αυτός ο τόπος ο ξηρός, που μόνο κάκτους έχει, 

έγινε τόπος Ιερός, που όλος ο κόσμος τρέχει! 

Και έγινε η έρημος, ένα «Νοσοκομείο», 

που θεραπεύει τις ψυχές και οδηγεί στο Θείο! 

 

Πηγή:

https://el-gr.facebook.com/gerontas.efraim.arizonas.filotheitis

Νικόλαος Τσαπάκης –  FACEBOOK

VIDEO – ΜΕ ΠΙΟ ΤΡΟΠΟ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΦΙΛΟΘΕΪΤΗΣ ΠΗΓΕ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΙΔΡΥΟΝΤΑΣ 19 ΜΟΝΕΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ & ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΔΑ

https://usaofmyheart.wordpress.com

http://arizonaofmyheart.wordpress.com

ARIZONA OF MY HEART

USA OF MY HEART

Grosse fleur unique

Με πιο τρόπο ο Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης πήγε στην Αμερική

ιδρύοντας 19 Μονές στον Καναδά & στις ΗΠΑ